Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

O kişinin başında derin bir iz vardı. Kavganın kafasına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Savaşta dertli yaralar almış mültecilerin bakılan Danca kurumunda bir zaman bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve götürdüğü kırtasiye ürünleri sahiplerinin alması için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile ortamında uyum güçlüğü.

Görevli uzmanı çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden aynı evde. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öfkeye aniden başladı.

Kış aylarında ben birkaç kat giymiştim. Dede, yalın ayak geliyordu. Ceketin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve nine çarşaflıydı. Okuldaki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleri gözü açık olarak yatarken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanarak odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin da destekleriyle oğlunun bir rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul zaman zaman Rahman’la rehberlik ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda Rahman koro koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı lakin canı acı duydu, uzun yoğun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek destek olmak elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz bir renkli kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan Rahman’ı sessiz sade> izlemeğe devam ettim. O çocuk, çeşitli renklerde boya kalemleriyle şeyler çizerken bana unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok uğraşmış, dinlenmek istiyor okula gitmek. Dostları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Bana fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Oğul daha sonra sık sık birçok Suç olaylara karışarak polis kayda işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli gençlerin eğitildiği bir tane kurtarma merkezine yerleştirilmiş. Bütün çalışmalarımıza karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.